In samenwerking met Poetry Circle Nowhere, een gezelschap van performende schrijvers en schrijvende performers die experimenteren met de grenzen van performance poëzie, presenteren we dichters. (meer)
Hierbij weer een prachtige teks door: Maryland aka Sjaan Flikweert.
_
‘Handen’
In drie stappen staat ze dicht bij me en grijpt me met beide handen bij de keel. Ik hap naar lucht. Aan haar greep voel ik dat ze me niet zal wurgen. Er zitten twee zachte handen achter haar wurggreep. Haar echte handen, niet van de boze geest die haar heeft overgenomen.
De wurggreep voelt fijn, het doet mij goed om haar aanwezigheid op te merken. Ik zeg niets en verzet me niet. Ik ben niet eens bang.
Achter mijn ogen verbeeld ik me de handen, ik voel ze zachtjes van mijn keel naar mijn voorhoofd gaan, waar ze over mijn bol aaien.
Ik wou dat ik weer klein genoeg was om in haar schoot te passen.
Klein genoeg zodat haar bovenlichaam zich over me heen vouwt en we voor even 1 mens zijn.
Mijn vader komt binnen, ziet de greep en pakt haar hardhandig bij de bovenarmen. Zonder enige moeite krijgt hij haar van me af, slingert haar net iets te hard naar achter. Het doet haar helemaal niets. Ze scheld ja, ze scheld hem uit. Maar dat doet ze altijd.
Mijn vader is woest. Zijn haar staat alle kanten op. Zijn bril is beslagen. Achter zijn bril zie ik ogen rood kleuren. Hij zegt niets. Kijkt slechts.
Ik zie zijn hartslag omhoog gaan en grijp in.
Pak hem beet, neem hem mee naar buiten.
Zodra we de deur uitlopen haak ik mijn armen door de zijne. Zonder verder iets te zeggen lopen we een rondje om de plas.
Het is goed, we dragen dikke truien.
Het is grijs, maar mooi grijs. Het soort grijs waar geen emotie in zit, alleen maar rust.
We hebben een versnelde looppas alsof de kou ons achterna zit., maar ons net niet te pakken krijgt.
We gaan steeds harder, tot we rennen en elkaar niet meer bij de armen kunnen houden. Onze handen vouwen ineen. Niet vinger voor vinger, maar gekruist bij de duimen.
We maken ons los van de grond en daarna los van elkaar om onze armen te kunnen spreidden. Onze benen bewegen door alsof we het contact met de grond nog steeds hebben. Maar we stijgen.
We stijgen tot ongeveer 16 meter hoogte en daar eindigt mijn fantasie. We beginnen een gesprek. Casual alsof het over het weer gaat.
Hoe gaat het met je nek?
_
Leave a reply
Powered by Facebook Comments