When it rains, it pours… Een van die walgelijke uitspraken die helaas maar al te vaak toepasselijk blijkt.
En dan niet alleen omdat we in een kikkerlandje leven waar het geregeld met bakken uit de hemel komt zetten. Zeer up to date voorbeeld dan maar; niet alleen waait en regent het vandaag en blijkt er geen enkele winkel/shop/store meer in deze stad te zijn die een degelijk edoch visueel aantrekkelijk doosje verkoopt -wat is dat toch, ik meende me een tijd te herinneren dat zelfs de HEMA niet al te verschrikkelijke doosjes in voorraad had – we zijn ook nog in hevige nood voor wat stevig visdraad; een andere kennelijk onoplosbare behoefte. Ik meende me dwars door de stress ineens te herinneren dat ik zelf nog wel beschikking had over een rolletje en snelde me dus hup hup naar de kelder, waar ik vervolgens tot m’n enkels in het water stapte. Blank. Blank met bruin water, riool water, en dat is te ruiken ook.
Loodgieter bellen. En nog een en nog een. Afspraak maken, voor na het weekend want schijnbaar staat half Amsterdam ineens blank, proberen niet te denken aan dat drappige smerige water waar ons kleed nu in drijft, op de fiets, opzoek naar een doosje. Focus.
Céline heeft tot 4 uur in de ochtend de foto’s lopen bewerken, staat wat te tollen op d’r benen. We hebben wel hoop, want nieuwe ideeën dragen zich in onze halve staat van delirium toch steevast aan. We hebben nu behalve behoefte aan een doosje en visdraad ook behoefte aan een sokkel, een iPod, een splitter, een verlengsnoer, iemand met verstand van webdesign of iets dergelijks en een stevige bak koffie._
_
Leave a reply
Powered by Facebook Comments