Ik fiets, ik ben bijna laat, ik ben eigenlijk altijd bijna te laat. De zon valt laag en fel in mijn ogen, mijn vingers tintelen, het is koud, het is herfst. Ik word ingehaald door een jongen, hij heeft een bijzonder kapsel (kort aan de zijkanten, lange staart in het midden van zijn hoofd), hij stroopt zijn mouwen op terwijl hij fietst, hij heeft een tattoo. Door de lage zon raakt hij snel uit zicht. Ik ken hem niet, maar ik weet dat hij ook op weg is naar de Trouw, dat hij met hetzelfde project te maken heeft. Ik weet niet waarom, soms voel je die dingen gewoon.
Ik word opgewacht door twee enthousiaste meisjes, ze stralen, ze weten meteen wie ik ben. Jij bent Sterre, zeggen ze. Ik knik.
Dan zijn we vrijwel compleet, zeggen ze en ik verontschuldig me dat ik bijna te laat was. Ze zeggen dat het niet uitmaakt. Ze zijn blij dat ik er ben, dat ik mee wil doen. Ze zijn blij dat iedereen er is, mee wil doen.
Ik word meegenomen naar De Verdieping; daar zitten we allemaal bij elkaar aan tafel. Er is cola, er zijn pepernoten, we lachen vriendelijk naar elkaar. Straks, na het namenrondje, worden we ingedeeld. Het voelt een beetje alsof we op kamp zijn, dat is een gevoel van heel lang geleden. Het grote verschil is overigens dat iedereen aardig is, en blij dat we er zijn. En dat dit steeds wordt benadrukt, keer op keer.
Net als op kamp vroeger krijgen we een canvas tasje met een wegwerp regenponcho en een mapje waar onze naam op staat (gelukkig geen t-shirt). In tegenstelling tot kamp tasjes zit er in onze tas nu een flesje Jameson . Alles wordt beter met de jaren, soms kan je het zomaar geloven.
We krijgen het thema te horen, het thema is niet heel verrassend meer, wel breed, dat is prettig. Short cut.
We mogen onze eigen invulling geven.
Ik ben ingedeeld in een team met Céline Manz (fotografe) en Alexander Tempel (curator). Van vreemdelingen horen we nu ineens bij elkaar, we delen een nummer, anderen hebben het nu over ons als “team twee”.
We lopen naar het afgetapete stukje met een twee erin. Dat nummer geeft aan dat anderen hier niet meer echt horen – dit is ons terrein, we bakenen af, blijven ondanks alles dieren.
We kloppen op de muren, bekijken de lampen, het licht, de andere afgetapte stukjes. We zeggen nog niet veel, we wachten tot we buiten zijn om te praten over wie we zijn, wat we doen, hoe we hier terecht zijn gekomen. We spreken in het Engels, het gesprek is gemoedelijk. We hebben potentie als team.
Bij de Ijsbreker gaan we het project doornemen, voorzichtig, onwennig, geven we een voor een onze mening. Wat vinden we van het thema,wat vinden we van kunstenaarschap, wat zijn onze eerste ideeën. Ik hou van dit stukje, het zoeken naar overeenkomsten en verschillen met een ander, het aanpassen van je eigen idee, afvragen waar je bereid bent ruimte te maken, waar je aan vasthoudt. Ik doe graag aan samenwerking, samenwerking is zegmaar zo ‘mn ding.’ Als je dat niet gewend bent, is het lastig, vaak is er iemand dominant. Céline zit op de Rietveld, ik heb Cultural Analysis gestudeerd, we vinden elkaar al snel op het abstracte, conceptuele stukje. Alexander is kunstzinnig entrepreneur, hij is praktischer, wil het voor zich zien, stelt de meeste vragen, houdt ons kritisch. We zijn allemaal heel eerlijk, dat is mooi, een groot goed kunnen we wel zeggen. Daarmee is de halve strijd gewonnen, zouden we ook kunnen zeggen, al is dit geen strijdtoneel.
Langzaam maar zeker stellen we ons concept bij, stellen we het scherp. We doen afstand van een paar eerste ideeën, voegen ideeën toe.
We noemen gebruik van de timelapse, en het uiteindelijke product, hoe we het laten zien, waar we het gaan houden, wat de magie van de tentoonstelling zal zijn. Dan ineens roept Alexander: ja, nu zie ik het. Nu kan ik het zien. Dat is tof.
Céline en ik ademen uit, laten ons achterover in onze stoel vallen; we zijn er. We zijn bij het begin.
Herfstbladeren vallen, het licht wordt fletser, het wordt koud, we voelen ineens de druk. Telefoons komen op tafel. We bellen. Céline gaat speciale film halen die maar op een plek in deze stad te vinden is. Alexander gaat op zoek naar een hele specifieke doos. Ik bel met Ilja voor een studio. Ik bel met de dansers van Het Ballet. Ik bel met de administratie van Het Ballet. Celine belt om een tram. Ik bel Celine om te bevestigen, we hebben een studio. Ik ren naar de Coffee Company tegenover het ballet, klap mijn lap top open. Schrijf.
_
Leave a reply
Powered by Facebook Comments