In samenwerking met Poetry Circle Nowhere, een gezelschap van performende schrijvers en schrijvende performers die experimenteren met de grenzen van performance poëzie (meer) presenteren we dichters.

Hierbij een mooie tekst door zangeres en dichter Windowbird.
_
Warm Hands

Wash my own clothes
Spill the ages
With ruby soft scent
There’s no dust under the fridge
No spoons behind the dark
Cook my own food
Bread in the evening
Leave him the dishes
The neighbors have slowly moved
In and out of time
School grew little boys bigger
And the chestnut tree
Through the window a witness
Of needles, bleach and snappy tongue
Of sweet, home and warm hands
The past is an empty house
The dawn of forgets
The end is a small room
With curtains for beds
And children who visit
_

Windowbird is Mirte Hartland (1984).

Windowbird is sinds 2000 actief als muzikant en maakt sinds 2010 deel uit van performance poëzie collectief Poetry Circle Nowhere. Door te jongleren met geschreven en gesproken woord, gitaar en zang onderzoekt Windowbird waar geluid en woord elkaar kunnen versterken. ‘Dit gedicht is ook een muziekstuk in ontwikkeling, geïnspireerd door de liefde die verborgen zit in muren, meubels en de kastanjeboom in de tuin van het huis waar mijn grootouders 45 jaar woonden voor ze naar een verzorgingshuis moesten verhuizen.’
_

You might also like:

My name is: Milou Maass

Christian Bök & Micah Lexier ‘Two Equal Texts’

Times Haiku by NY Times